خدا ایستاده به تماشا،
قدِّ بلندَش را به درختِ خشکیده ی کنار خانه تکیه داده،
تسبیحِ دانه درشتَش را میگرداند
و آدامس موزیَش را میجود…
نگاهَش شبیه به آدمهای منتظر است!
خدا منتظر است،
خدا منتظر است،خدا منتظر است،
خدا منتظر است ! ! !
چشمانتان را قدرتمند آفریدم!
سازنده و نابودگر!
باز هم انتخاب باشماست!
مراقب باشید!
ای آدمیان!
بهترین شما فقط وسیله ای برای کمک به ناتوانترین است.
از چشمانتان پیداست چه می خواهید!
گریه چیزی را عوض نخواهد کرد.
لااقل با چشمانتان صادق باشید!
در خانه ی خدایانِ دروغین
چگونه میتَوان به یک خدای یگانه ایمان آورد
حال آنکه آن چند نفر اولوالعَزم نیز
- در میان مُدّعیان -
تنها مانده اَند . . .
یا ایُّها الناس[۱] عاقِلی پیشه کنید[۲] و بیهوده مغضوبِ خدا مَگردید[۳] زیرا پادشاهِ جَهانیان بر مَغضوبینَش خَشم بسیار گیرَد[۴] اگر چه از بسیاری عبادت مَلول باشند[۵] و چون بر شُمایان خشم گیرَد، اریکه (ی ایرانیان) را ویران[۶] و حَرّا را بر سر محمد خراب (کُنَد)[۷] زیرا او در میانِ بَرندِگان بَرنده ترین، و بازندگانِ درگاهَش گناهکارتَرینَند[۸] و او باخت را برای خود نمی پَسَندَد اگر چه برای دیگران مُقدَّر گردانیده باشد[۹]
آیاتِ ۱ تا ۹ سوره ی تکبُّر
مسوگند به شیطانِ رانده شُده
که بَر گـُفته ی خویش اُستوار ماند
و سَجده نَکرد بَر آنچه مقدّس نمی پنداشت
اگرچه خدایَش اَمر فَرموده بود . . .
و حال آنکه او هنوز به رحمتِ خدا اُمید داشت !
[سوره ی عِشقیون، آیه ی ۱۳]
بخوانید مَرا [۱۱]
تا اِجابَت کـُنـَم شُما را [۱۲]
به شَرطِها وَ شُروطِها [۱۳]
[سوره ی اِستِجابَت، آیات ۱۱ تا ۱۳]
آنوقت که خدا چشم هایش را میبندَد و لبخند میزند، حتی آدرس پرسیدَن هم خطرناک میشَوَد !
محصور
میان بازوانِ بازُ بسته ی پرانتز . . .
دخترک، فصلِ آفرینش را از بَر میخواند :
(
زیرا خدا جهان را اینقدر محبت نمود که پسر یگانه خود را داد
تا هر که بر او ایمان آورد، هلاک نگردد، بلکه حیات جاودانی یابد
)
{یوحنا فصل ۳ آیه ۱۶}
ابلیس گفت: “مرا بپرستید تا شما را کفایت کنم در دنیا و این وعده ایست نزدیک!”
و از قولِ خداوندگار که سایه اَش مُستَدام باد آورده اند: ” بنده ی من باشید، تا شما را پاداشی نیکو دَهَم در بهشتی که از آنِ من است! ” و چنین مُقَدَّر گردانید!
ما خدای را نَه فقط برای بهشتَش دوست میداریم که او بزرگوارتر از اینهاست و ابلیس را نَه برای صادِق بودنش و نَه برای لجاجتی که از او به اِرث بُرده ایم که برای وعده ی نزدیکَش میپَرستیم که صبرمان قلیل است و عجزمان کثیر!
یک عمر هم که کرکس ها را پرستش کنید به جنازه هایتان رحم نخواهند کرد.
ای آدمیان!
سعادتمندترین شما کسی است که قدر رویاهایش را می داند.
